Chelsea Flower Show to dla mnie niezwykłe wydarzenie. To moment w roku, na który czekam długo i do którego wracam myślami jeszcze długo po powrocie. Co roku termin festiwalu zbiega się z Dniem Matki , dlatego już kilka razy zrobiłam sobie taki właśnie prezent .
Chelsea zawsze oglądam trochę inaczej niż większość odwiedzających. Patrzę na rośliny, na zestawienia gatunków, na strukturę nasadzeń, na to, jak ogrody „pracują” w przestrzeni. Ale jednocześnie pozwalam sobie po prostu być — chodzić alejkami, zatrzymywać się tam, gdzie coś mnie poruszy, wracać myślami do własnej farmy i do tego, co jest mi naprawdę bliskie.
Najbardziej poruszają mnie ogrody, które nie są doskonałe w sensie formalnym. Te, które oddychają. Które wyglądają tak, jakby mogły istnieć także poza terenem wystawy — w prawdziwym krajobrazie, w rytmie natury, w zmienności pór roku. W tym roku szczególnie mocno wybrzmiewały tematy relacji z przyrodą, odpowiedzialności, przyszłości ogrodów i krajobrazu. Ogrody, które nie krzyczą, ale opowiadają historię.
Chelsea to też dla mnie ważne przypomnienie, jak ogromną rolę odgrywa uważność. Dobór roślin, ich sezonowość, sposób prowadzenia, szacunek do miejsca. To wszystko jest mi bardzo bliskie w codziennej pracy na farmie. Patrząc na te realizacje, utwierdzam się w przekonaniu, że droga, którą wybrałam — praca z naturą, a nie przeciwko niej — ma głęboki sens.
Wracam z Chelsea zawsze z głową pełną obrazów, notatek i emocji. Ale też z poczuciem spokoju. To nie jest festiwal, po którym chce się wszystko zmieniać od razu. Raczej taki, który pomaga uporządkować myśli, potwierdzić intuicje i na nowo docenić prostotę.
Ten wyjazd był dla mnie czułym prezentem — chwilą zatrzymania, inspiracji i wdzięczności. Za to, że mogę pracować z roślinami, obserwować je i uczyć się od nich każdego dnia. I za to, że wciąż potrafią mnie zachwycać.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka
